Күңелем яшәргә ашкына
Кош оча, йолдызлар атыла,
Елгалар ярыннан ташына…
Шуларны күрәм дә, күңелем
Еракка, еракка ашкына.
Кош оча, йолдызлар атыла,
Елгалар ярыннан ташына…
Шуларны күрәм дә, күңелем
Еракка, еракка ашкына.
Күршедә яшисең,
Эндәшәм дәшмисең,
Күреп кенә калам синең көлүеңне.
Син генә уемда,
Сер генә син миңа,
Бер күз сирпеп җилкетәсең күңелемне.
Күрәсеңме, күргәнеңне күрәм,
Минем уйлар синең уйда әле.
Яратмаган булып яраттырып
Әйдә, кылан, әйдә, уйна әле!
Күз алдман китмәс күзләрең,
Онтылса да әйткән сүзләрең.
Карап туя алмыймын шул күзләргә,
Әллә нинди ялкын аларда.
Охшамаган кара көнгә дә,
Охшамаган зәңгәр күлгә дә.
Соры күзләр шундый гадиләр,
Алар бигърәк назлы карыйлар.
Уемны беләсең килсә,
Кара син күзләремә.
Күңелем кыллары нечкә,
Гәҗәпләнә күз яшемә.
Мендәренә чумып бер кыз елый,
Күз яшьләрен күрә ай гына.
Ерактагы ярын сагына ул —
Аны уйлый, көтә, кайгыра.
Җанны салып калдыр идең
Бер күлмәк төсле.
Тик бу хисләр миннән күпкә
Көчле… үзсүзле…
Эндәшмәсәң, әйдә, эндәшмә!
Минем хәлемне дә сорашма!
Хисләреңне куй да томалап,
Әйлән, әйдә, әйлән гел ташка.
Язлар булып килеп кергән идең,
Көзләр булып китеп барасың.
Ерагая бара, ерагая
Безнең мәхәббәтнең арасы.
Китәм дисең, китәм дисең,
Китәм димә, китсәң дә!
Өметләремне өзмәче,
Юкка сине көтсәм дә.
Төнге утлар көрсенә,
Бер яна да, бер сүнә.
Китәсеңме ияреп,
Шул утларның берсенә.