Көтәм сине (дүртенче вариант)

Юрый-юрый, 
Юлларыңа карый, 
Көтәм сине, көтәм, кил, иркәм! 
Көтә-көтә, 
Сабырлыгым бетә, 
Нигә, нигә килмисең икән? 

Көтмәгәндә кил син

Көтмәгәндә кил син яннарыма,
Уйлый күрмә,бу, дип, аңламый.
Кил син миңа йолдыз атылгандай,
Күңелемә кер син соңламый.

Көт, бәгърем

Саубуллашу җиңел буламы соң —
Тагын калдым юллар чатында.
Кар көртләре күмде юлларыңны,
Озак йөри язган хатың да.

Көт кенә сагынып

Көнне көн диеп тормам,
Төнне төн диеп тормам.
Көнен, төнен килермен, /Көнен, төнен барырмын,/
Бик сагындым диярмен. /Яннарыңда калырмын./
Көт кенә сагынып,
Көт кенә сагынып мине!

Көт

Давылны давыл димәм,
Явымны явын димәм,
Таш яуса да, таш яуса да чыдармын,
Сиңа юлга, сиңа юлга
Чыгармын, чыгармын.

Көнләшмә (беренче вариант)

Көнләшмә, җанкаем, чит ярлар
Мин диеп беркөнне җан атса.
Көнләшмә, кемедер өзелеп,
Ут йотып, мине бик яратса.

Кәбән өсте

Без йөгереп йөргән болын
Кәбәннәргә кереп бетте
Печән өсте, йөрәкләргә (2)
Чын мәхәббәт тәрәз чиртте
Чәчләреңдә чәчәк исе
Кәрәз балы ап-ак тәнең
Җиләк кебек тәннәреңнең (2)
Иреннәрем тоя тәмен

Күңелләр калмасын адашып

Тагын язлар килер, чыерчыклар кайтыр,
Ояларын парлап корырлар.
Ямьле язга сөенеп, таң нурына коенеп,
Бер туктамый сайрап торырлар.

Күңелеңне күзләреңнән беләм

Үз хәлемне үзем белми
Күзләреңә бактым.
Уйларымның бөтенесен
Күзләреңнән таптым.
Үз хәлемне үзем белми, үзем белми,
Уйларымның бөтенесен
Күзләреңнән таптым.