Ә нигә соң?
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән кояш чыга
Сиңа да, миңа да.
Һәр көн иртән җилләр исә
Сиңа да, миңа да.
Җиләккә дип барган идем,
Юри генә адаштым,
Сине күргәч, сүзсез калдым,
Адаштым, дип алдаштым.
Язмыш миңа сине бүләк итте,
Яшьлегемнең тәүге язында.
Сөю гөле шулчак чәчәк атты
Мәхәббәтнең асыл таңында..
Әнкәм, башым иям синең алда,
Бурычларым, бәлки, азаер.
Күзләремә карап, балам, диеп
Миңа тагын бер ул елмаер.
Әнием, син мине көттеңме,
Кайтмый, диеп, елап беттеңме?
Кайтам инде, әнкәм, яныңа,
Йөрәккәем бигрәк сагына.
Хәтеремдә калды, сүнмәс утлар булып,
Киң кырларың, матур басулар.
Кемнәргә соң сөйлим, синнән башка,
Йөрәгемнең әнкәй ярсуын?
Бу дөньялар ике килми безгә,
Кадерен белеп калыйк без.
Ягымлы да әткәй-әнкәйләрнең,
Бөеклеген инде аңлыйк без.
Ут алырга кайтам
«Китәсең дә мени? — диде әнкәй, —
Күргәндәй дә әле булмадым:
Ут алырга гына кайткан кебек кенә,
Кайтасың бит гелән, уланым…»
Балачакта чишмә суын эчеп,
Тыңладым мин кошлар сайравын.
Чишмәләрнең моңлы чылтыраганын
Үсеп җиткәч кенә аңладым.
Ир-егетне кем картайта,
Кем кидерә түбәтәй?
Биеткән дә, җырлаткан да,
Картайткан да — шул түтәй.