Чит илләргә чыксаң…
Китмә, диләр, бездә калып җырла…
Әллә инде аңлый алмыйлар:
Туган илдән киткән сандугачлар
Чит җирләрдә сайрый алмыйлар.
Китмә, диләр, бездә калып җырла…
Әллә инде аңлый алмыйлар:
Туган илдән киткән сандугачлар
Чит җирләрдә сайрый алмыйлар.
Яшьлек бит ул — бер чәчәк,
Бик кыска шул гомере.
Яшеннәрдәй бер яшьни дә,
Янып кала күмере.
Бик еракта калды минем,
Җырлап үскән яьшлек чагым.
Шул яшьлегем искә төшсә
Йөрәккәем ярсый (эрни) тагы.
Табигатьнең кырыктагы
Ялгыз хатын кебек чагы:
Көн дә яңгыр, көн дә җилләр яфрак куа.
Иртә-кичен күкләр соры,
Көндез сирәк кояш нуры.
Бу вакытта матур таңнар сирәк туа.
Суларга карасаң, агасы киләдер,
Утларга карасаң, янасы киләдер.
Карларга карасаң, ак булып туасы,
Тугачтын ак булып каласы киләдер.
Ак булып тумагач, ак булып яши алмый күңел.
Яшисе иде дә, тик мондый язмышларда түгел.
Китәсе иде бит мәңгелек кыш булган җирләргә.
Китмә син яшьлектән, Әлфинур,
Унҗиде яшеңдә торып кал,
Мәңгегә картая белмәүче
Тау ягы гүзәле булып кал.
Син киткән юлларда җәйләрен,
Томаннар җәелә.
Син кайчан кайтырсың нур булып,
Чәчәкле җәемә?
Исемеңне дә белмим,
Төсеңне дә белмим,
Хыялымда гына дәшәмен.
Кичен күзен йомып,
Иртән керфекләрен
Ача торган серле чәчәгем.
«Керфекләрең яшьле», — димә, дустым,
Юк, елаудан түгел ул яшьләр.
Койды бары яңгыр тамчыларын
Мин кагылып узган миләшләр.
Бәгырьләрне өзә таныш моңы
Ниләр булган талгын чишмәгә?
Әйтелмәгән үкенече бардыр,
Таулар ярып чыкмас тикмәгә.