Айлы төндә
Айлы төндә йоклый алмый ятам,
Утырам уйга торып.
Ник карадың күзләремә,
Йөрәгемне яндырып?
Айлы төндә йоклый алмый ятам,
Утырам уйга торып.
Ник карадың күзләремә,
Йөрәгемне яндырып?
Хуш, диеп, кулыңны бирәсең,
Вәгъдәңне ашыгып өзәсең.
Күзләрең яшерми сөясең,
Еламыйча ничек түзәсең?
Яшьлегемә хатлар язам,
Ак чәчәкле майларга.
Мәхәббәтне бүләк иткән
Тәүге сөйгән ярларга.
Аерма, язмыш, аерма
Шау чәчәкле юлларны.
Сүндермә ялгыш, сүндермә
Ялкынлы йөрәкләрне.
Яратам мин зәңгәр күктә
Мең-мең йолдыз янганын,
Гашыйҡ җаннар ай нурында
Бәхеткә койынганын.
Гомер үтә, шаулап гөрләп үтә,
Таралыша үскәч балалар.
Сиздермичә картлык килеп җитә,
Ялгыз кала ата-аналар.
Тигез картлык — нинди тирән мәгнә
Бу сүзләргә дуслар бирелгән
Сөярмен дип яшли биргән вәгдә,
Үткән гөмер бергә үрелгән
Кеше җиргә бәхет эзләп килә
Шатлык белән гомер итәргә
Ходай аңа Олы Юллар бирә
Дуслар бирә бергә үтәргә
Сагыныпмы әллә үткәннәрне
Елларымны санамачы күке!
Күпме генә еллар бирелсә дә,
Барсы да минем үземнеке!
Гомер узып бара, күңелемдә ярам,
Уза алмас микән бер заман.
Ялгызлыгым кыен, аңламыйсыз уем,
Дуслар кулын көтәм мин һаман.