Бер моң булып яши
Ак чәчкәләр миңа бүләк иттең,
Ак сөюләр белән сөйдердең.
Ник соң, иркәм, хыянәтең белән
Гомерлеккә кара көйдердең?
Ак чәчкәләр миңа бүләк иттең,
Ак сөюләр белән сөйдердең.
Ник соң, иркәм, хыянәтең белән
Гомерлеккә кара көйдердең?
Кайгыларым ташлыйм диеп ялгыш,
Бәхетемне суга салганмын.
Ир-егетләр, сездә маһирлык,
Ходай сезгә биргән батырлык,
Тогры булып биргән вәгъдәгә
Сөя белү — үҙе матурлык.
Әйтелмәгән сүзләр кала,
Татылмаган хисләр кала.
Күпме генә тырышсак та,
Башкармаган эшләр кала.
Бар ул син эзләгән кеше,
Бар ул, тик ышан гына.
Табарсың, хыялларыңа
Гел тугры булсаң гына,
Табарсың, ышан гына.
Эзләр калдырсада төзәтә,
Күңелдәге тозлы яраны,
Мәхәббәт дигәне шул мәллә?
Әйдә, дускай, әйтеп карале!
Аерылганда икәү бергә
Аланнарны урадык.
Кавышыр көннәребезне
Кәккүкләрдән сорадык.
Гомер юлын парлап атлаганда
Төрле хәлләр була тормышта.
Була күзгә ҡарап аңлашулар,
Үтә кайчак вакыт ызгышлар.
Асылкошым минем — сандугачым,
Ничәнче кат сиңа талпынам.
Йөрәгемдә булган сөю хисен
Әйтергә соң никләр тартынам?
Кояшым булып кабындың
Балкыттың нурларыңны!
Икәү бергә атлыйк әйдә
Бир әле кулларыңны!