Әлкием
Әлкием, әллием, бәллием,
Син мине таң белән уяттың.
Язмышым бу җирдә башланды,
Син мине дөньяга озаттың.
Әлкием, әллием, бәллием,
Син мине таң белән уяттың.
Язмышым бу җирдә башланды,
Син мине дөньяга озаттың.
Ишеттем мин кичә: берәү җырлый,
Чын безнеңчә матур, милли көй;
Һәр дүрт тарафка сузылган юллар
Алып китәргә мине чакыра.
Китсәм дә китәм синнән, Әлмәтем,
Тизрәк әйләнеп кире кайтырга.
Борманалып ага Дим сулары,
Ярларында шаулый таллары.
Талларыңда сайрый кошлары —
Шуңа ямьле Әлшәй яклары,
«Авыл бетә икән, үлә…» дигән
Хәбәр йөри. Бу бит чи ялган!
Тырыш, уңган, моңлы авыл халкы
Дөньяларны гомер туйдырган.
Үрләреңне менгәч, туган ягым,
Рәшәң белән битем юдың син;
Һәрвакытта бергә уртаклаштың,
Уртаклаштың барын-югын син.
Сабый чагым минем искә төшә
Өфе буйларында йөргәндә.
Өфе урамнары матур,
Күңелгә күчкән яме.
Матурлык урамын ямьләп,
Тагын бер үтәм әле.
Өфе урамнары моңлы,
Җырга тулышкан мәле,
Өфенең җыр урамыннан
Бер җырлап үтәм әле.
Һай, туган җир, газиз җир,
Ата-бабам баккан җир,
Тәүге сулыш алгач та
Бәхет таңым аткан җир!
Йомшак кына җемелдиләр
Йолдызлар җәйге кичтә…
Туган якның зәңгәр күге
Истә, һаман да истә.