Килермен
Килермен мин тагын бер сезнең якларга,
Арада күп еллар, күп юллар ятса да.
Килереңә ышанам
Язлар килде тагын җиргә,
Сагышлану безгә нигә,
Йөрәк тибә көтеп үз парын.
Көтәм сине якты көндә,
Көтәм сине айлы төндә,
Кайларда син, күз ярым.
Килереңне көттем
Килереңне (килеүеңне) көттем моңсуланып ,
Һаман килмәдең син, килмәдең.
Йөрәгемдә сүнмәс ялкыннарның кабынганын
Белмәдең, белмәдең, белмәдең.
Килдең дә син киттең сөйгәнем
«Син язмышым!» — дидем,
Килеп башым идем,
Белмәгәнмен сагыш көткәнен.
Йөрәктә ут-ялкын,
Янымда юк якын,
Килдең дә син киттең, көткәнем.
Кил, чибәрем
Кил яныма, кил, чибәрем,
Кил, алтыным, зөбәрҗәтем,
Юлларыңа гөл сибәрем,
Кил, якты мәхәббәтем.
Кил, кил
Белсәң иде, сөйгәнем,
Ничек яна йөрәгем,
Сине генә уйлап,
Үтә минем көннәрем.
Синсез калган кичләрдә
Йоклый алмыйм һичләр дә,
Сынама, җаным,
Кертмә һич мине гүрләргә.
Кил, иркәм, гармунда уйнарга
Кичләрен күңелле Иделдә,
Мин телим көймәдә йөрергә;
Мин телим яңа җыр җырларга,
Кил, иркәм, гармунда уйнарга.
Кил әле яныма
«Урамда көз», — дисең
Әллә син сизмисең:
Күңелдә язлар әле.
Сөюле җанымда
Син булган чагымда
Язлардан язмам әле.
Кил әле син миңа
Җәйләр әле, җәйләр үтмәгән бит,
Бакчаларың тулы гөл әле.
Син яраткан гөлем чәчәк атты,
Кил әл(е) син миңа, кил әле.
Кил яныма
Елмайганда, чәчәкләр дә
Көнләшә торган чагың.
Күмелгәнсең сагышларга,
Ни булды сиңа тагын?
