«Мәхәббәт угы»
Юк, юк, дидең, кагылма күңелем кылына,
Ничекләр түзим соң, йөрәк бит сагына!
Елмаеп көлүең,
Сөйкемле бу күзең…
Юк, юк, дидең, кагылма күңелем кылына,
Ничекләр түзим соң, йөрәк бит сагына!
Елмаеп көлүең,
Сөйкемле бу күзең…
Әткәемнең күккә чөеп
Үчтеки итүләре.
Тыңламасак башын иеп
Үпкәләп китүләре.
Белсәң иде, сөйгәнем,
Ничек яна йөрәгем,
Сине генә уйлап,
Үтә минем көннәрем.
Синсез калган кичләрдә
Йоклый алмыйм һичләр дә,
Сынама, җаным,
Кертмә һич мине гүрләргә.
Карашың әсир итә дә
Сүзеңнән эреп китәм.
Иркәм, назлы куеныңда
Сөю йомгагын сүтәм.
Моңсулы чакларда, сыкранып йөрәгем
Чак кына туктамый каласы.
Язмышның сынавын, җазасын , газабын
Бик якын үзеңә аласын.
Әле бер җыр булып туармын да,
Күңелләрдән шытып чыгармын.
Очрашулар алда мөмкин булса
Ялгыз уткәннәргә чыдармын.
Очрашулар алда мөмкин булса
Ялгыз уткәннәргә чыдармын.
Сөйлисем дә килми,
Көйлисем дә килми,
Диварга да дәшүнең мәгънәсен күрмим.
Әллә олыгайдым,
Бәлки, күпне уйлыйм,
Тик шулай да, соңгы вакыт авыр йоклыйм.
Борчылам барсына,
Дөньяның зарына,
Бездән ниләр калыр, диеп дәвамнарга.
Тарихларда калды
Күмелеп милли байлык,
Аннан башка бит юк яшәү, — Аңла! Халкым!