Ялгыз калмагыз
Ялгызларның җыры моңлы була,
Ялгыз хәлен белми парлылар.
Яраланган гөлләр иртә шиңә
Шуңа микән бераз зарлылар.
Ялгызларның җыры моңлы була,
Ялгыз хәлен белми парлылар.
Яраланган гөлләр иртә шиңә
Шуңа микән бераз зарлылар.
Чорнап кына алды сары сагыш,
Яза бастым юлларымнан ялгыш,
Әйтерсең, мин хәзер ялгыз аккош,
Читкә илтмә әле син дә, язмыш.
Юк, соң түгел әле, соң түгел,
Күрештек бүген кабат.
Без бәхетле бергә генә,
Син ярат, мине ярат.
Ялгыз итмә син, ярат, мине ярат.
Ялгыз итмә син, ярат, мине ярат.
Тәрәзләрдә ай яктысы,
Иңемдә мамык шәлем.
Караңгы төн, без икебез
Ялгызлык һәм мин үзем.
Гафу ит дип, килмә яннарыма,
Күпме еллар инде үттеләр.
Хыялларда калды өметләрем,
Ничә еллар синсез үттеләр.
Тау итәген томан сарган чакта
Җыр яңарса кичке тынлыкта,
Таулар аша юллар узган чакта
Сагынучың барын онытма,
Сагынучың барын онытма.
Ялгышыммы син, әллә язмышыммы?
Җан түрендә әллә сайрар кошыммы?
Исемеңне белмәсәм дә күптәнге танышыммы?
Кем булсаң да ялгышырга мин риза,
Җан түрендә сандугачым җыр сыза,
Язмышышкаем сөя белү бәхетен миңа суза.
Яшьлегемнең язын, мәхәббәтем назын,
Йөрәккәем һаман сагына.
Син кайда соң иркәм? Көтәм кичен, иртән,
Күрешәсе иде тагы да.
Бер күрүдә сине яраттым,
Бигърәкләр дә инде охшаттым.
Син бары шаярдың, көлдең,
Килмә син, йөрмә дидең.
Тулган айда нурлы йөзләрең,
Күреп туймый сине күзләрем.
Чынга ал син хисләремне,
Ямьле ит кичләремне.
Очрашырга сүзләр бирештек тә,
Аерылды яшьлек юлыбыз.
Башланып та җырланмичә калды
Икәү язган моңлы җырыбыз.
Икәү язган моңлы җырыбыз.
Җырланмичә калды, җырланмичә калды
Икәү язган моңлы җырыбыз.