Ярата-яратмый
Иркәм йөргән серле бакчалардан
Кызыл чәчәк алып кулыма,
Мәхәббәткә юрап таҗын өзәм,
Сибә киләм аның юлына.
Ярат чын йөрәгеңнән
Шаян кар бөртегем минем,
Хисләрнең буранлысы!
Шашып гашыйк йөрәкләргә
Киртәләр буламы соң?!
Яратам (икенче вариант)
Мин фәрештә, Ходай мине җирдә
Сине саклар өчен яраткан.
Минем күзләр синең күзләреңдә,
Саф куңелең өчен яратам.
Ярат мине
Ал да димим, гөл дә димим,
Серләремне сиңа сөйлим.
Сөям бит мин сине генә,
Булсаң иде гел янымда.
Яран гөл
Тәрәз төбем минем берничә,
Тәрәз саен яран гөл үсә.
Ал яраннар кебек алсулана
Бәгырькәем мине күрде исә.
Ярамый югалтырга
Гомерем агышларымнан,
Таптым да, югалттым да.
Өзелеп сөйгән ярларны,
Ярамый югалтырга.
Яралы йөрәк
Бергә булу насыйп булмагандыр, —
Арабызда дәрья сулары.
Һичбер нәрсә баса алмас кебек
Безнең йөрәкләрнең ярсуларын.
Яраланган йөрәк
Сүз йөретмә, гөнаһыннан курык,
Кеше сүзе — кеше үтерә.
Яман күзләрдән, гайбәт сүзләрдән
Йөрәкләргә хәнҗәр ут керә.
Яра
Ак каенның йөзен, телеп,
Исемемне язгансың.
Йөрәктәге сагышыңны,
Бүлеп аңа салгансың.
Юларымның шул тирәдән,
Үтәрен белдең микән.
Җанымны бер кояр өчен,
Каенны телдең микән.
Син янасың, мин янамын,
Икебез дә бер яра.
Ак каенның тәнемдә яра,
Үкенеч кебек кара.
Яныйк әле
Бәлки яшьлеккә кайтудыр,
Яңадан кабынудыр.
Кабатланмый торган, үткән
Елларны сагынудыр!
