Үрмәгөл
Үрмәгөлләр бөредә,
Язлар ямьгә төренә.
Мәхәббәтең үрмәгөлдәй
Йөрәгемә үрелә.
Үрмәгөлләр бөредә,
Язлар ямьгә төренә.
Мәхәббәтең үрмәгөлдәй
Йөрәгемә үрелә.
Үткәннәргә тагын кайттым әле
Тарайганнар таныш урамнар.
Эзләреңне синең күптән инде
Күмеп киткән карлы бураннар.
Кышкы юлда юк шул тузаннар.
Үтми торчы гомер көт әле,
Бераз гына сабыр ит әле.
Яшьлек язларыннан,
Сөю назларыннан
Аерыласы килми бит әле.
Онытылып куям мин,
Сагынып туялмыйм,
Эндәшәм исмеңне
Чит-ятка кайчакта.
Күңелне тыям мин,
Йөрәкне тыялмыйм,
Белсәм дө ул көннәр
Калганын еракта.
Хыялымда йөргән бердән-берем,
Ялгыш кына булдың ятларга.
Белми калдың, насыйп булмагандыр,
Хисләремне минем аңларга…
Миннән өлгер берәү, күреп алып,
Ялкынында сине көйдергән,
Тәмле телле, башың әйләндереп,
Назларына күмеп сөйдергән…
Челтәр шәл бөркәнә алмагач
Елларның ягымлы язында.
Бер ямең, күрмим мин бакчаның,
Әгәр син булмасаң янымда.
Әгәр үтсәң минем үткән юлдан
Очратырсың бала чагымны.
Яланнарда йөгереп ялан аяк
Күбәләкләр куган чагымны.
Иркәләп тә сөеп,
«Көт, кайтырмын!» — диеп,
Әйткән сүзең җанда тирбәлә.
Яшьлек ярың кала,
Әйләнеп бер кара!
Үкенерсең, китсәң, ир бала!..
Сине күреп янып йөрдем
Әйтә алмый теләгемне
Әйтелмәгән мәhәббәтем
Яндыра йөрәгемне.
Төнге урам буйлап
Төрле уйлар уйлап,
Җитәкләшеп күпме йөрсәк тә,
Әллә онытылып,
Бер үкенеч булып
Әйтер сүзем калды йөрәктә.