Әнкәйнең моңлы карашы
Әле дә минем күз алдымда тора,
Әнкәй, синең моңлы карашың.
Әле дә миңа ишетелә сыман
«Хуш, балакай», — дигән тавышың…
Әле дә минем күз алдымда тора,
Әнкәй, синең моңлы карашың.
Әле дә миңа ишетелә сыман
«Хуш, балакай», — дигән тавышың…
Кулың болгап калдың су буенда,
Ярның бу ягына чыкмадың.
Яулык алып күз яшеңне сөрттең,
Еладың шул, түзмәдең…
Хыялымда йөргән бердән-берем,
Ялгыш кына булдың ятларга.
Белми калдың, насыйп булмагандыр,
Хисләремне минем аңларга…
Миннән өлгер берәү, күреп алып,
Ялкынында сине көйдергән,
Тәмле телле, башың әйләндереп,
Назларына күмеп сөйдергән…