Кабат сагынма икән…
Бәхетле булып таңгача
Йөргән идек икәү без.
Кавышырга да өлгермичә
Аерылган икәнбез.
Бәхетле булып таңгача
Йөргән идек икәү без.
Кавышырга да өлгермичә
Аерылган икәнбез.
Уйнадың да, кушыл, — дидең,
Елмаеп, күзләремә.
Магнит кебек көең тартты,
Кушылдым үзләренә.
Сагындым, сагындым, сагындым
Син кайда, син кайда, син кайда
Бер көнне очрашып
Бер көнне табышып
Мәңгегә кавышыйк без әйдә
Җаным тулы сагыш,
Кагылмагыз ялгыш,
Яшем тора атылып чыгарга.
Сорамагыз, нигә
Йөрәк әрни, көя.
Ничек кенә, ничек чыдарга?
Икәү бергә үткән сукмаклардан
Йөрим әле һаман моңланып.
Бергә чаклар инде артта калган,
Сизелмәде гомер узганы.
Ак каенның йөзен телеп
Исемеңне язгансың,
Миңа булган хисләреңне
Бүлеп аңа салгансың.
Исемеңне язган идем
Кышын яуган карларга,
Алар түзми эреп акты
Инде әллә кайларга.
Исеңдәме һаман, ул чәчәкле ялан,
Такыяләр үрдек бергәләп,
Шатлыктан без очтык, бар дөньяны кочып,
Син идең бер — сихри күбәләк.
Сызып ташлап мине хәтереңнән,
Оныттым дип гомер итәрсең.
Очрый калсам әгәр (ялгыш) урамнарда,
Күрмәмешкә салышып китәрсең.
Бик еш төштә күрәм иске өйне,
Иске өем — бала чакның йөзе.
Үткәннәрне күрсәм иске өйдә
Якты уйлар үзәгемне өзә.