Әтием белән сөйләшү
Син юк инде, әтием, тик китмәс һич
Күз алдымнан нурлы йөзләрең.
Ана булып, уллар үстерсәм дә,
Оныта алмыйм һаман үзләрен,
Синең әйткән киңәш-сүзләрең.
Син юк инде, әтием, тик китмәс һич
Күз алдымнан нурлы йөзләрең.
Ана булып, уллар үстерсәм дә,
Оныта алмыйм һаман үзләрен,
Синең әйткән киңәш-сүзләрең.
Барган җирдән очып кайтам,
Әйтерсең лә кыр казы,
Синнән гүзәл башка җир юк,
Туган җирем — Туймазы.
Туймазының җир астыннан
Ургыла кара алтын.
Шул алтынга җан бирүче
Егетләр уттай ялкын.
Уйнадың да, кушыл, — дидең,
Елмаеп, күзләремә.
Магнит кебек көең тартты,
Кушылдым үзләренә.
Бик еш кайтам туган якларыма,
Кар-буранын хәтта сагынып.
Юл төтмәсә, хыялымда кайтам,
Кайтам болытларга сарылып,
Туган ягым сине сагынып.
Гашыйк булдым хәтфә болыныңа,
Диңгез кебек бодай кырыңа.
Кайтам әле, шомырт кара күзле
Җилдәй җитез кызыкай кырына.
Зәңгәр диңгезкәем, җитезкәем,
Нигә шулай ярсып чабасың?
Ярсуларың хәзер миңа күчте
Белсәң икән бераз чамасын?!