Ятларга бирмә мине
Зәңгәр чәчәкләре булыйм,
Яраткан гөлләреңнең.
Матур хыялларың булыйм,
Иң якты көннәреңнең.
Мәхәббәт
Ярсулар
Көнне — төнгә ялгый торган,
Арада кичләр була.
Ике йөрәк, сагыш утын,
Көйләүче хисләр була.
Ярларыгыз ятка калмасын!
Бу дөньялар парлылар өченме,
Ник бәхетсез була ялгызлар?
Авыр сүзләр әйтеп рәнҗетмәгез,
Аларда да хисле йөрәк бар.
Яратып кал җирдә
Ерак-еракларда, якты күлдә
Су өстендә үсте чагылып
Шау яшьлегем, дөнья кәрванына
Минем еллар китте агылып.
Ярый әле син бар
Кичә томан иде
Күңел ярында.
Кичә үзәк өзде
Салкыннар.
Бүген язлар килсен өчен,
Гөлләр үссен өчен,
Ярый әле син бар,
Әле син бар.
Яратып кавышканнар
Өзелеп яратканнар күп,
Бар соңлап табышканнар.
Бик бәхетле бу дөньяда
Яратып кавышканнар.
Яратыйк
Уфтану зарлардан арыныйк,
Йөрәккә яңы җыр кабызыйк.
Җыр булсын зур хисләр кулында,
Яктырсын дөнъялар мәхәббәт җырыннан.
Яратыгыз
Яратырга килдек без бу җиргә,
Яратмаган йөрәк яналмый;
Яратмаган йөрәк — йөрәк түгел,
Яналмаган йөрәк кирәк түгел, —
Яратмыйча безгә ярамый.
Яратырмын сине генә
Күзләреңә дөнья сыйган,
Төсем синдә күренә.
Йөзләреңнән нурлар җыям
Күңелемнең түренә.
Яратуы җиңел иде
Көннәр түгел, айлар, еллар буе
Очрашуны көттем тилмереп.
Яратулар сине җиңел иде
Күзләреңдә ялкын ут күреп.
