Гашыйклар көне
Җан яраткан кешесенә
Күңел тартыла.
Чын гашыйклар утка керә
Сөю хакына.
Җан яраткан кешесенә
Күңел тартыла.
Чын гашыйклар утка керә
Сөю хакына.
Һәр гашыйкның үз каены була
Сер чишәргә ялгыз калганда,
Уйга чумып зиһен таралганда,
Күңел тулып, йөрәк янганда.
Гашыйкларның бәгырьләрен
Ниләр генә өтмәгән.
Йөрәкләрен яралаган —
Саф сөюе үтмәгән.
Нигә әйттең, җаным, нигә әйттең миңа,
Уйлама, дип, мине сагынма?
Өзгәләнә җаным йөрәк давылында,
Гашыйк бит ул, сиңа табына.
Бер күрүдә, тик бер күрешүдә
Сихерләнде кебек йөрәгем.
Нишлим, нихәл итим, гашыйк иттең бит син.
Үзең генә, бугай, белмәдең.
Яратам дисең син өзелеп,
Күрәм мин йөзеңнең алсуын,
Мин дә сине сөям димәгәч,
Сизәм йөрәгеңнең ярсуын.
Күзләреңдә йолдыз нуры балкый,
Йолдыз кабынганда тудыңмы әллә?
Бу көннәрдә бик бәхетле елмаясың
Син кемгәдер гашыйк булдыңмы әллә?
Бер кызны күрдем дә яраттым,
Елмаеп үземә караттым.
Аңа унбиш яшь, миңа унҗиде,
Күзләре миңа «яратам», диде.
Карашың әсир итә дә
Сүзеңнән эреп китәм.
Иркәм, назлы куеныңда
Сөю йомгагын сүтәм.
Офыкларны нурлап балкып киткән
Салават күпере күк бу гомер —
Көннәрне серле итәм дисәң,
Гашыйк бул син миңа тагын бер.