Күңелем сине көтә
Яшь гомер узар да китәр,
Сизелми кала еллар.
Очраштыра, курештерә,
Чакырып тора юллар
Мәхәббәт
Күңелдә
Без йөргән аланнар еракта
Күмелә, күмелә, күмелә…
Сөйләмә, кирәкми, барсы да
Күңелдә, күңелдә, күңелдә.
Күңелгә син кирәк
Күңелгә син бик кирәк —
Кояшым юк синсез күгемдә.
Сызланам, уйланам, моңланам,
Әгәр килмәсәң бер көнендә.
Күңел чәчәге
Ага сулар, ага тора
Үтә тора гомерләр.
Яшьлек кенә мәңге яши
Яшьлектә бит күңелләр.
Күңел ташкыны
Сине генә сагынудан
Чишмә чылтырый,
Талпынышып һәр иртәдә
Кошлар җыр җырлый.
Күңел кошым
Ятим булыр иде талы
Сандугачлар булмаса.
Нигә кирәк яратулар
Чын күңелдән булмаса.
Күтәреп йөртимме әллә
Синең өчен утларга да,
Суларга керәм, дисең.
Кирәк икән, йөрәгемне
Урталай буләм, дисең.
Синең өчен утларга да,
Суларга керәм, дисең.
Кирәк икән, йөрәгемне
Урталай буләм, дисең.
Суларга төшә күрмә,
Утларга керә күрмә,
Миңа кадерле йөрәкне
Урталай бүлә күрмә.
Күрәсем килгән иде (Сөясем килгән иде)
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Күрше кызы
Күршедә яшисең,
Эндәшәм дәшмисең,
Күреп кенә калам синең көлүеңне.
Син генә уемда,
Сер генә син миңа,
Бер күз сирпеп җилкетәсең күңелемне.
Күрәсеңме, күргәнеңне күрәм,
Минем уйлар синең уйда әле.
Яратмаган булып яраттырып
Әйдә, кылан, әйдә, уйна әле!
Күрми китмә
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
«Көтми икән…» дигән күңелеңнең
Шикле уен берүк ишетмә.
