Мин яратам, ә син — юк әле!
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенесен бирсәм — үләрмен.
«Юләр икән!» («Юләр дә бу!») диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенесен бирсәм — үләрмен.
«Юләр икән!» («Юләр дә бу!») диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Әллә инде ялгыш күрдем,
Әллә инде язмыш тиде,
Юлларымда сине очраттым.
Күңелемнең бар назларын,
Җылылыгын, матурлыгын
Бер карашың белән уяттың!
Синең күңел әйтерсең лә ап-ак бер кыш,
Үзе йомшак, үзе сап-салкын.
Кышкы кояш кебек саран синең назың,
Тик хисләрең генә гел ялкын.
Күпме дөньяда кайгылар,
Күпме дөньяда хәсрәтләр!
Берни дә тормый,
Беркем кирәкми,
Сакла безне ялгызлыктан…
Мин яратам сине,
Мин юксынам сине…
Сакла безне ялгызлыкта.
Мин яратам гашикларны,
Гашыйклар матур була.
Назлап сөйгән кыз алдында
Егет тә батыр була.
Күк йөзендә талгын гына очкан
Торна тавышларын ишетәм.
Сагыш белән үзем ялгыз калам
Шул торналар белән син китсәң.
Хыялымда мин табынган күзләр
Көтмәгәндә генә табылды.
Моңа чаклы урап-урап үткән
Юлларыбыз килеп тап булды.
Әллә ни уйлама, хатлар да юллама,
Көтәм мин тик синең килүең.
Күңелдә якты хис, көтәм мин иртә-кич,
Сагындым елмаеп-көлүең.
Йөрәктәге хисләремне саклыйм,
Сиңа гына бүләк итәргә.
Сихри, татлы, серле уйларымны
Сиңа гына телим әйтергә.
Көзләр җиткән, җәйләр киткән,
Кошлар җылы якка киткән
Ә мин һаман сине көтәм,
Чәчәкләрне бүләк итәм.