Узган гомер (Үткән гомер)
Үткән генә гомер, аккан судай,
Үтеп китә, һич бер чара юк.
Шушы дөнья — оҗмахлардай,
Кинәнечен белеп калыйкче.
Кинәнечен белеп калыйкче.
Үткән генә гомер, аккан судай,
Үтеп китә, һич бер чара юк.
Шушы дөнья — оҗмахлардай,
Кинәнечен белеп калыйкче.
Кинәнечен белеп калыйкче.
Күпме еллар, күпме еллар
Инде бергә үтелгән.
Язның сөю чәчәкләре
Җимешләргә әйләнгән.
Без бу җиргә ике килмәгәнбез,
Һәрберебез бердәнбер генә.
Мәхәббәтнең үзе шикелле без,
Самими дә, саф та, серле дә.
Ярты төндә уянып,
Йоклый алмый уйланып,
Уйлап ятҡан уйларны
Таралышкнан куйларны
Калай итеп тә җыйыйм,
Калай итеп тә тыйыйм?
Урманнарда алан, аланнарда балан.
Яңа гына яуган кар кебек
Чәчләрдә саф көмеш, ә шулай да
Алда әле сөю бар кебек.
Гәрәбәдән тезгән муенсаккаенның
Гәрәбәсе кайсы гына илләрдән?
Тапмас бу диеп уйлама, табырмын
Җилләр куып җитә алмас җирләрдән.
Хатын-кызның яшен сорамыйлар,
Гүзәллек һәм сөю — мәңгелек.
Гомерең буе яшьлегеңдә яшә,
Дөньябызга сихри ямь биреп.
Чынга килә, уйласаң да,
Уйлап атла адымны,
Уйламый әйтелгән сүзләр
Газап итә җаныңны.
Хәйран калырлык тормышта
Шатлык уруларыма:
Дүрт офыктан кояш карый
Иртән торуларыма.
Тормыш юлы тигез түгел,
Бар елга, тау, үзәннәр.
Текә тауларына менә
Сабыр, чыдам, түзгәннәр!