Әлли-бәлли бәү итә
Кояш баткан, Ай калыккан,
Баламны бишек көтә.
Курчаклар да арыганнар,
Әлли-бәлли бәү итә.
Башка төр
Әлифба
Әлифбам — тормышта
Беренче баскычым:
Син — белем дөньясын
Ачучы ачкычым.
Әлдермеш
Зая елгалары ага,
Зая елгалары ага,
Текә ярларга тулып,
Агар идем шул якларга,
Агар идем шул якларга,
Чишмә моңнары булып.
Әйт, ромашка
Сөю булып туды кояш,
Сөю булып еллар акты.
Ромашкалар өзмәдек без,
Мин яраттым, ул яратты.
Җанны байтак өзгәләде
Хыянәте дөньяның.
Эй ромашка, күңелемне
Икеләнү телә тагын.
Әйлән-бәйлән
Әйләнәбез, тулганабыз,
Әйтерсең лә тулган ай.
Кил, тотын кулларга безнең,
Читтән карап торма, әй!
Дус, кил якын безгә,
Дуслашырбыз гомергә,
Бир кулың, булыйк түгәрәк,
Кил, җан дусларга тотын.
Әй, яшьлек, мәңгелек яшьлек,
Зур язмышларга тотын.
Әйдәгез, биибез!
Җырлыйбыз да, биибез дә,
Көлешәбез дә.
Җырласак та, биесәк тә
Килешә безгә.
Әгәр мине шулай яратсаң…
Уянам да йоклый алмый ятам…
Уйлар баса кайчак төннәрен…
Нигә яшим бу фани дөньяда,
Кирәкмәсәм әгәр кемгәдер?!
Һава фаҗигасе (Бала кайгысы)
Зәңгәр күктә тимер кошлар
Җанны телеп нигә оча?
Болытларда югалсыннар,
Кайгыларны яңартмыйча.
Кышкы көндәй кыска гомер.
Сиңа да — бер, миңа да — бер.
Бер гөнаһсыз сабыйларны
Ник үзенә алгандыр гүр?
Үтеп бара безнең язлар…
Үтеп бара безнең язлар…
Иртә язда назлаганнар,
Сагындырып җанны өзмәгез.
Бергә калып булыр иде,
Чаралары табылыр иде
Кирәк булсак әгәр сезгә без.
Үпкәләмәгез язмышка
Кешедән күрмә ялгышны,
Иң элек үзең уйлан.
Ул бит синең ялгышларың,
Буласы, димәк, булган.
Киләчәккә алып барма,
Калсын алар үткәндә.
Ялгышларың гыйбрәт булыр,
Киләчәкне көткәндә.
