Бәхет өчен минем хакым бар
Бәхет өчен минем хакым бар,
Чал тарихлы газиз халкым бар.
Тик халкым дип ярсып тибүче
Йөрәгемдә сүнмәс ялкын бар.
Бәхет өчен минем хакым бар,
Чал тарихлы газиз халкым бар.
Тик халкым дип ярсып тибүче
Йөрәгемдә сүнмәс ялкын бар.
Бәхет кошы кунган иде
Салынган иңнәремә,
Кулларыма алмадым шул.
Кем белгән китәрен лә.
Бу җиһанга һәркем бәхет өчен килә,
Кояш та нурларын безгә тигез сибә.
Кояш карый җиргә сокланып,
Кар сулары гөрләп агалар.
Сайрый кошлар, сайрый шатланып,
Тәрәзәдән җилләр кагалар.
Алгы сызык, канлы бәрелешләр
Синең йөрәк аша узгандыр…
Сугыш — ерак. Ә ядрәсе — җитез
Битләреңә сырлар сызгандыр.
Кышның озын, мин яраткан мәле (көне, төне) —
Карлар уйный ап-ак буранда.
Арынмаммы диеп авыр уйдан,
Арынмаммы диеп авыр уйдан.
Серем чишәр булдым аларга…
Һаман шул булса да йөрәк,
Шул ук булса да күңел.
Мин элекке була алмам —
Син дә элекке түгел.
Сөюләрем көчле,
Һәтәр яшен төсле,
Сак бул, син, ут белән уйнама!
Вәгъдәләрең бозсаң,
Ятларга кул сузсаң,
«Гафү итәр бу!» — дип уйлама.
Мәрҗән тезгән кашмауыңа
Тәңкәләрен кем таккан?
Ниләр көйли биегәндә
Кара да көмеш алкаң?
Иртән торгач мөселманның
Тәүге сузе-бисмилла.
Бисмилланы әйтсә генә
Күңеленә хуш була.
Бисмилланы кабатласаң
Савап була, эш уңа.
Безгә күктән иңдерелгән
Тылсымлы сүз-бисмилла!