Сират күпере
Син һаман көләсең,
Җанымны теләсең…
Ә минем күңелем моңлана.
Мәхәббәт янәшә,
Йөрәккә ул дәшә,
Читләрне, ятларны тыңлама.
Син һаман көләсең,
Җанымны теләсең…
Ә минем күңелем моңлана.
Мәхәббәт янәшә,
Йөрәккә ул дәшә,
Читләрне, ятларны тыңлама.
Таныштым бер кыз белән,
Яратуымнан үләм.
Шул кадәр яратуымны
Сипкелләреннән күрәм.
Туткыллы димиләр мине,
Сипкелле диләр мине.
Әзрәк сипкелле булсам да,
Сөйкемле диләр мине.
Яннарымда син булмагач
Бер яме юк дөньяның.
Сагышлардан арыналмый
Синсез яшәвем, җаным.
Бер караштан, бер күрүдән,
Мин сиңа гашыйк булдым,
Сөю утларында янып,
Чәчкәләрдәй мин сулдым.
Язларны мин көтеп ала идем:
Якты нурлар, гөлләр чоры яз.
Ялгыз калган моңсу минем җанга
Язгы җилләр назы гына аз.
Ялгыз калган моңсу минем җанга
Язгы җилләр назы гына аз.
Яратам дип, иркәм, әйтмәсәм дә
Аңларсыңдыр, беләм уеңны.
Җан тилмереп көткән тансык сүзне
Әйтү әллә дисең кыенмы.
Табалмыймын эзләрең дә,
Томанлы ике күзем,
Сиңа дигән чәчәкләрне
Кочаклап калдым үзем.
Нигәдер бу язлар быел сипми назлар,
Әллә инде син килмәгәнгә.
Юлларыңа карыйм, яшем тыя алмыйм
Синсез гомеркәем үткәнгә.
Син миннән ерак киткән чакта,
Ак яулыгың болгап юл алдың.
Юл буенда басып калдым ялгыз,
Югалттым мин сине, югалттым.