Яратканнар гына аңлар мине
Гөмерлеккә диеп сөйдем сине,
Йөрәк бары сине яратты.
Күпме айлар кичләр узды бергә,
Ә беркөнне синсез таң атты.
Гөмерлеккә диеп сөйдем сине,
Йөрәк бары сине яратты.
Күпме айлар кичләр узды бергә,
Ә беркөнне синсез таң атты.
Яратам, дисең син, шуның өчен
Бар дөньямны онытам, дисең син.
Юк, иркәм, син онытма дөньяны, шул дөньяда
Мин яшим бит, онытма син аны.
Очрашканда, саумы, диеп,
Елмаеп үтәм генә.
Язлар килә сандугачым,язлар килә.
Яратасым килә,мин сине.
Кочагыма алып,күкрәгемә салып.
Гомерлеккә сөйдем мин сине.
Су буена барыйк әле,
Учаклар ягыйк әле.
Яшьлектәге кебек дөрләп
Ялкында яныйк әле.
Ак чәчкәгә сине тиңлимен,
Болоннарны буйлап эзлимен.
Сөю серләремне сөйлимен,
Синсез яшәү ямен күрмимен.
Яратамын дияргә дә куркам.
Мин яратмыйм, дисәң — нишләргә?
Синең хакта һаман уйлаганда
Сине күрәм, сине төшләрдә.
Очраттым мин сине,
Тормышым юлымда.
Ә (тик) синең язмышың,
Башкалар кулында.
Бизәдең дөньямны ,
Барлыгың белән .
Сөюле күзләреңдә
Ярату күрәм.
Йөрәгемене тоялмыймын,
Мәхәббәтсез яши алмыймын.
Тик бер синнән көч аламын,
Бар дөнъяга кычкырамын: