Юлга чыгам әнкәй
Алларымда шәм яктысы,
Яна гомер шәм кебек.
Җаным көя, сине, әнкәй,
Сагынып, күрәсем килеп.
Алларымда шәм яктысы,
Яна гомер шәм кебек.
Җаным көя, сине, әнкәй,
Сагынып, күрәсем килеп.
Кил әле син Сарманайга,
Көтәрмен юл чатында.
Сиңа әйтер сүзләрем бар
Тик икебез хакында.
Төнгә каршы берәү моңлы итеп, Рамай,
Аерылышу көен җырлады.
Тынга калды урман буйлары ла, Рамай,
Чишмәләр дә акмый тыңлады.
Йөгереп чыктым урамнарга, —
Таңнар аткан чак иде:
Дөнья әле алсу иде,
Үзәннәргә зәңгәр өфрәк
Томан яткан чак иде.
Бу җирләрдән синсез китмим, китмим (китмәем мин)—
Йөрәгемнең шашкан бер мәле.
Шатлыкларга шатлык өстәлсә дә,
Бу дөньямның синсез ни яме?!
Бу җирләрдән синсез китмим, китмим (китмәем мин)…
Йөрәгемнең шашкан бер мәле.
«Сөям!..» диеп, «Көям!..» диеп
Иөрмә син артларымнан.
Башка берәү йөрәгемдә,
Башка берәү җанымда!
Алма бакча, челтәр капка,
Ачыла ике якка.
Аккош балалары кебек,
Икебез ике якка.
Тау битендә үскән ак чәчәкләр
Сез бит минем якын дусларым.
Көләч йөзегездән ямьнәр алам,
Алам бәхет, шатлык нурларын.
Ромашкалар, гашыйк ромашкалар…
Хәтерләтә яшьлек елларын:
Мин аларның кефекләрен өзеп,
“Ул ярата”, диеп юрадым.
Ромашка өзеп, мин бәхет теләдем:
“Ярата, яратмый, ярата!”
Иркәм, һич юкка
Син салдың зур утка,
Яшь гомер көл-күмер син юкта.