Тормышыңда — мин хата!
Мин чит кеше синең язмышымда,
Синең тормышыңда — мин хата!
Һаман башын иеп бара бирәм,
Каһәрләнгән тормыш юлында.
Мин чит кеше синең язмышымда,
Синең тормышыңда — мин хата!
Һаман башын иеп бара бирәм,
Каһәрләнгән тормыш юлында.
Кояш нуры булып,
Чишмәдәй ургылып,
Күңелемә минем
Килдең сөю алып.
Бормалы-туры булса да,
Гомерләрнең юллары.
Парлашып атларга куша,
Тормырның кануннары.
Әйләнә яфраклар, әйләнә, әйләнә,
Офыкта инде көз шәйләнә.
Без икәү булганда, булганда, булганда
Көзләрем язларга әйләнә.
Томаннарның таралуын көтәм,
Сагынуларым бердә күмелми.
Гомер үткән саен очрашуга
Өметләрем никтер өзелми.
Күренәсең миңа сылуым,
Аккош булып күлмәге.
Күз алларымнан китмисең,
Төшләремә керәсең.
Матур җырдай кат-кат күңелемнән
Исемеңне синең кабатлыйм.
Эй сөеклем, бердәнберем итеп
Гомерлеккә сине яраттым.
Ике җанны хисләр кавыштыргач,
Бер бөтенгә алар әйләнә.
Юллар да бер, уйлар да бер була,
Чәчләре дә чәчкә бәйләме.
Әй, авылым, туган җирем,
Хуш исле аланнарым.
Сезгә кайтсам тиз уңала
Җандагы яраларым.
Тирәк-тирәк, тирәк-тирәк,
Тирәк-тирәккәем;
Сакмар суның камышы күк,
Сылу син гүзәлкәем.