Ни өчендер безнең язмыш шундый

Ни өчендер безнең язмыш шундый:
Караш төрле-төрле, уй үзгә.
Мин язларны кыштан эзләп йөрим,
Соңлап кайтасың син һәр көзгә.

Нигә кердең әле уйларыма?

Нигә кердең әле уйларыма?
Тыныч иде дөньям — бозылды,
Төндә генә күргән төшләр хәтта
Көннәремә кадәр сузылды.

Ник яңара сагышлар?

Шомырт тагын чәчәк койды,
Сиңа дип өзалмадым,
Ак чәчәкләр очкан чакта
Сагынуга түзалмадым…
Шул чәчәкләргә кушылып
Очар идем жилләрдә,
Табышмыйча калмас идек,
Йөрсәк дә кай илләрдә…

Ник җырладың, иркәм

Бакчаларга керем — сине эзлим,
Бакчаларда кошлар сайрыйлар.
Урамнарда йөрим — сине күзлим,
Күзләр эзли — таба алмыйлар.

Ниләр җитмидер күңелгә

Ниләр җитмидер күңелгә —
Чишмә сулары микән?
Офыккача (офыкларга) сузылып киткән
Авыл юллары микән?

Нариман — туган авылым

Колышчыдан күчеп килгән
Нариман кешеләре.
Җиң сызганып авыл салган
Баһадир егетләре.
Ходай биргән шушы җирдә
Безгә гомер итәсе.
Бар монда Камчат урманы,
Александр чишмәсе.