Мәңгелеккә кил, иркәм!
Йолдыз балкый нурланып
Аяз күкнең йөзендә.
Син балкыйсың күңелдә,
Гашыйк булдым үзеңә.
Йолдыз балкый нурланып
Аяз күкнең йөзендә.
Син балкыйсың күңелдә,
Гашыйк булдым үзеңә.
Еракларга киткәндә дә азга
Өзгәләнеп нигә сагынам?
Тәүге күргән кебек, шашып-ярсып
Күрәсем килә сине яңадан.
Ел мизгеле язга авышканда
Хисләр ярсый тотып тыйгысыз.
Йөрәгемә урын таба алмыйм
Төннәр арнеп уза йокысыз.
Таңны котлап кошлар сайрашканда
Йөрәгемдә дәртле моң кала.
Җырсыз-моңсыз яшәү мөмкин түгел,
Шул җыр сымак матур дөньяда.
Ташу елга булып таш син,
Таң кояшы булып дөрлә,
Тынгы белмә, мәхәббәтем,
Тынгы бирмә, тынгы бирмә.
Бүген мәхәббәтнең соңгы төне,
Мин яратмыйм, ә син — мине.
Безнең сөю инде күптән киткән,
Аерылырга вакыт җиткән.
Мәхәббәтне җиргә яз китергән,
Мәхәббәтне язлар саклаган.
Язлар кебек янып яшим җирдә,
Язлар кебек мәңге саф калам.
Кышлар буе көттем, белгән кебек
Ак канатлы парлы төркемне.
Сине миңа язлар алып килде
Яз кошлары белән бер көнне.
Купшы сүзләр эзләп җәфаланмыйм,
Гади сүзләр белән аңлатам.
Сине генә сөям, назлы ярым,
Сине генә үлеп яратам
Мәхәббәт үзе карады,
Синең күзләрең белән.
Карашыңа җавап булып,
Моңнар агылды миннән.