Күзләрең — сирень төсе
Сирень сәйләне көела,
Күк йөзенең яшедәй.
Йолдыз-йолдыз күгең елар
Күзләреңне яшермә.
Сирень сәйләне көела,
Күк йөзенең яшедәй.
Йолдыз-йолдыз күгең елар
Күзләреңне яшермә.
Күз алдман китмәс күзләрең,
Онтылса да әйткән сүзләрең.
Карап туя алмыймын шул күзләргә,
Әллә нинди ялкын аларда.
Охшамаган кара көнгә дә,
Охшамаган зәңгәр күлгә дә.
Соры күзләр шундый гадиләр,
Алар бигърәк назлы карыйлар.
Син сорама «Хәлең ничек?» — диеп,
Яшимен мин сабыр итә — итә.
Белсәң килсә минем хәлләремне,
Күзләремә кара, шул да җитә.
Уемны беләсең килсә,
Кара син күзләремә.
Күңелем кыллары нечкә,
Гәҗәпләнә күз яшемә.
Битләреңнең сипкелләрен
Саныйм әле, саныйм әле.
Сине көтеп олыгаям,
Бер туйганчы карыйм әле.
Күбәләкләп яуган ап-ак карлар
Килеп куна битем очларына
Күзләремдә ай һәм йолдыз нуры,
Бөтереләм хисләр кочагыңда.
Сорый алсаң сөйләр идем
Очраган хәлләремне.
Яшь белән юып бетердем
Күземнең зәңгәрлеген.
Күзгә никтер йокы керми һаман,
Сәбәбе ни, һич тә белмимен.
Айлы төндә карап йолдызларга,
Иң яктысын гына эзлимен.
Яшь аралаш елмайдым мин,
Син — бит минем бәгырем.
Сине күреп еладым мин,
Ихтыярсыз күз яшем.
Син ураган юлны мин урыймын,
Эзләреңә түгәм күз нурын.
Син сулаган язны мин сулыймын,