Җыр һәм курай
Җырладым мин моң-зарымны
Кичен кызлар тауында.
Сүттем шомлы уйларымны,
Син булмагач янымда.
Җырладым мин моң-зарымны
Кичен кызлар тауында.
Сүттем шомлы уйларымны,
Син булмагач янымда.
Кайгылар да баса алмас иде
Йөрәгемдә ташкан шатлыкны,
Синдә белем, илһам алам,
Яшәү өчен дуслар табам,
Тау башында гоур калам,
Яшьлек төсем —
Гүзәл Өфем.
Уйларымда коен уйный,
Кулларымда эш бармый,
Ике күзем телефонда,
Ул һаман зыңгырламый.
Әллә оныттың да инде,
Әллә вакыт тапмыйсың,
Көткәнемне беләсең бит,
Нигә шылтыратмыйсың?
Дим талына кунып,
Кемне көткән булып,
Сайрый икән сары сандугач?
Ничек түзсен кошкай,
Минем сердәш дускай,
Эчкәйләре тулы моң булгач?
Ничә язлар үтте йөрәктән,
Күпме сулар акты үзәктән.
Яшьләгемне матур җыр иткән
Тәүге сөю язы юк бүтән.
Сорый алсаң сөйләр идем
Очраган хәлләремне.
Яшь белән юып бетердем
Күземнең зәңгәрлеген.
Ал мине дә үзең белән бергә,
Китә күрмә ялгыз калдырып.
Аерылып калган аккош сымак,
Мин йөрермен синсез каңгырып.
Ак чәчәкләр — ак йолдызлар
Калды сихри төннәремдә.
Син чакырсаң, чакыр мине
Ак чәчәкле көннәремә.
Гөрләвекләр ага гөрләп,
Кошлар канат кагына.
Талпынып кайта аккошлар
Дәръялар аръягыннан.