Кайтам эле балачакка

Тагын кайтам туган авылыма,
Шәһәр тузаннарын калдырып.
Кайтам балачакка, яшьлегемә,
Уйлар, сагышларны арттырып.

Кайтам сиңа, Арча

Синең турындагы җырны, Арчам,
Җырламый мин түзмим кая барсам.
Җырлар ягы, моңнар ягы, Арчам,
Сиңа кайтам, юллар йөреп арсам.

Кайтам инде

Ямансулап болыннарны буйлама,
Оныткандыр инде диеп уйлама;
Ничек итеп онытыйм мин ярымны
Кара кашлы, назлы җанымны?!

Кайталар кыр казлары

Кыр казлары очып үтте,
Парсыз алар — санадым.
«Кая китте берегез?» — дип
Үзләреннән сорадым.
Бер каз моңсу тавыш бирде:
«Киткән инде алты пар.
Беребезне, минем дустны
Кичә алып алдылар».

Кайда да йөрәктә

Анда ул,
Анда ул таңнарның
Нәкъ Кырлай өстендә атканы.
Кайда да йөрәктә, йөрәктә,
Төшләргә кереп гел йөдәтә
Нигә соң,
Нигә соң бу Кырлай яклары?!