Чаган (Өрәңге)
Күрә күктән көзге кояш:
Боега бер карт чаган.
Бар яфрагын койса да ул,
Оч яфрагын саклаган.
Күрә күктән көзге кояш:
Боега бер карт чаган.
Бар яфрагын койса да ул,
Оч яфрагын саклаган.
Гашыйк булдым хәтфә болыныңа,
Диңгез кебек бодай кырыңа.
Кайтам әле, шомырт кара күзле
Җилдәй җитез кызыкай кырына.
Якты урамнары,
Чәчәк бураннары,
Тальян моңы китә еракка…
Чаллы сиреньнәре,
Айлы ак төннәре
Сөю бүләк итте йөрәккә.
Исеңдәме, ямьле язда
Сокланыштык йолдызларга.
Тиңдәшләр идек пар былбылларга,
Гашыйклар идек дөньяга.
Далаларда чатыр корыр идем,
Яннарында учак ягар идем.
Далаларда чатыр корды ятлар.
Чатыр яннарында кешни атлар.
Күн иярләр түзми шәп атларга.
Йөрәк ничек түзсен еракларда?!
Сиреньнәрнең чәчәкләре
Керфек каккан чагында,
Торасың син иләсләнеп
Татлы сер кочагында.
Сандугачлар сайрый су буенда,
Хисләремне минем телгәләп.
Күңелемнән китми гел уемда,
Чәчәк җыйган чаклар бергәләп.
Яз көннәренә олы ямь өстәп,
Аккошлар кайтты син киткән яктан.
Сәламнәреңне алар әйтмиләр
Миңа ерактан, миңа ерактан.
Чәчәк бирәм сиңа,
Тик сине мин
Чәчәкләргә генә тиңләмим.
Нәфис тә син,
Гүзәл дә син гөлдәй,
Тик чәчәкләр кебек шиңмә син.
«Урамнардан узсам да мин,
Яланнарга чыксам да мин,
Очратамын сине һаман да,
Менә бүген тагын монда, —
Очраштык без ял йортында,
Сөю теләп йөрәк янганда.