Чаллы сиреньнәре

Якты урамнары,
Чәчәк бураннары,
Тальян моңы китә еракка…
Чаллы сиреньнәре,
Айлы ак төннәре
Сөю бүләк итте йөрәккә.

Чаралар юк язмышларга

Исеңдәме, ямьле язда
Сокланыштык йолдызларга.
Тиңдәшләр идек пар былбылларга,
Гашыйклар идек дөньяга.

Чәчәкләрем

Сандугачлар сайрый су буенда,
Хисләремне минем телгәләп.
Күңелемнән китми гел уемда,
Чәчәк җыйган чаклар бергәләп.

Чәчәкләр уяныр

Яз көннәренә олы ямь өстәп,
Аккошлар кайтты син киткән яктан.
Сәламнәреңне алар әйтмиләр
Миңа ерактан, миңа ерактан.

Чәчәк бирәм сиңа…

Чәчәк бирәм сиңа,
Тик сине мин
Чәчәкләргә генә тиңләмим.
Нәфис тә син,
Гүзәл дә син гөлдәй,
Тик чәчәкләр кебек шиңмә син.

Чәчләре чәчкә бәйләнгән

«Урамнардан узсам да мин,
Яланнарга чыксам да мин,
Очратамын сине һаман да,
Менә бүген тагын монда, —
Очраштык без ял йортында,
Сөю теләп йөрәк янганда.