Хөррият
Каршы ала таңда мине Идел,
Идел куенында ак томан.
Кояш булып балкый өмет нуры,
Ватанымның күге яктырган.
Каршы ала таңда мине Идел,
Идел куенында ак томан.
Кояш булып балкый өмет нуры,
Ватанымның күге яктырган.
Усолканың чишмәләре
Яшьлегем төсле икән,
Талган йөрәккә шифасы,
Дәвасы көчле икән.
Олыязым минем, туган авылым
Саба дигән матур төбәктә.
Олыязны килеп бер күрсәгез,
Мәңге калыр сезнең йөрәктә.
Урал тавы итәгендә
Безнең Кукмара ята.
Киң кырларга дәшеп безне
Таңнар иртәрәк ата.
Туган авылым уртасында
Бер гади генә өйдә.
Кайтыр диеп ераклардан
Мине әнием көтә.
Утларын яктыртып куя,
Тәрәз төбендә кичен.
Бала кайтып өй яныннан
Узып китимәсен өчен.
Матур авыл моңлы, гүзәл авыл,
Оҗмахларга тиң син Тәвәкән.
Мында кызлар фәрештәләй сылу,
Егетләре батыр тәвәкәл.
Анысы да, монысы да гел кирәк,
Туган якка кайту гына бик сирәк.
Җырлар гына язабыз шул сагынып,
Әнкәйләргә, туган якка табынып.
Туган җирдән тәпи басып
Атлап киткәнбез.
Шушы җирдә авыр дими
Гомер итәбез.
Туган ягым сине сагынган да,
Җыр җырлыймын искә төшкәндә.
Ак каеннар кебек моңсулансам,
Ялгыз башым ерак җирләрдә.
Кошлар булып очыр идем,
Талпынып еракларга,
Сагынуымны басар идем,
Кайтсам туган якларга.