Бәхетле булырга беркайчан соң түгел
Чәчләрне узганнар бәс булып сарса да,
Буыннар кайчакта арыса-талса да,
Һәрвакыт яшь булып калыр күк бу күңел,
Бәхетле булырга беркайчан соң түгел.
Чәчләрне узганнар бәс булып сарса да,
Буыннар кайчакта арыса-талса да,
Һәрвакыт яшь булып калыр күк бу күңел,
Бәхетле булырга беркайчан соң түгел.
Бу тормышта ак һәм кара
Һаман чиратлашып бара.
Кайчакта ак, кайчак кара
Язмышларга тамга сала.
Иркәләп тә сөеп,
«Көт, кайтырмын!» — диеп,
Әйткән сүзең җанда тирбәлә.
Яшьлек ярың кала,
Әйләнеп бер кара!
Үкенерсең, китсәң, ир бала!..
Төнге урам буйлап
Төрле уйлар уйлап,
Җитәкләшеп күпме йөрсәк тә,
Әллә онытылып,
Бер үкенеч булып
Әйтер сүзем калды йөрәктә.
Аккан сулар, искән җилләр төсле
Гомерләр дә үтә, сиздерми.
Тик яхшыга юрап алдагысын,
Яшәү кирәк, яшәү кирәк җирдә сер бирми.
Тусам әгәр бу дөньяга тагын бер кат,
Елап түгел туар идем, җырлый-җырлый.
Ялан тәпи кыяр урлап йөрер идем,
Әткәемнең әрләүләрен тыңлап тормый.
Дусларыма әзерләгән
Бар минем бүләкләрем —
Йөрәкнең түреннән чыккан
Җырларым-теләкләрем.
Инде еракларда калды
Яшьлек эзләре.
Гомеремнең юлларыннан
Сине эзләрмен.
Язлар җитеп килә, бозлар агып китә
Ярлар белән гүя серләшеп.
Үткән артта кала, гомер алга чаба
Үткән юллар кала тезелеп.
Безнең әле матур чаклар,
Без яшь әле гәйләтле.
Ялтлап, гөрләп, яшәр өчен,
Алда гомер бар әле.