Хатын-кызның яшен сорамыйлар
Хатын-кызның яшен сорамыйлар,
Гүзәллек һәм сөю — мәңгелек.
Гомерең буе яшьлегеңдә яшә,
Дөньябызга сихри ямь биреп.
Хатын-кызның яшен сорамыйлар,
Гүзәллек һәм сөю — мәңгелек.
Гомерең буе яшьлегеңдә яшә,
Дөньябызга сихри ямь биреп.
Мин үземне камил димим,
Беркем фəрештə түгел.
Тотасың да бəрелəсең,
Уйлыйсың бугай жиңел.
Кайсыбыз икəн гөнаһсыз?
Түземлекнең чиге бар.
Көзгегə бер күз сал əле,
Синме əллә идеал?
Шөкер, дием, Раббым биргәнеңә,
Кабул итеп алам барын да!
Хак язганың белән кәнәгатьмен,
Рәхмәтлемен синең алдыңда!
Кеше гомерләре бигрәк кыска,
Ходай безгә, белмим, нигәдер
Кошлар гомере дә бирмәгән шул,
Яши белсәң җитәр дигәндер.
Кеше гомерләре бигрәк кыска,
Кадерләрен биктә беләрлек.
Һәр сәгате аның санаулы бит,
Һәр сәгате үзе гомерлек.
Бу дөнъяда ни бар үзең белән,
Фаныйлыктан алып китәрлек.
Иман бирсен Ходай зиһенемә,
Мәңгелеккә генә җитәрлек.
Әйдә дускай ал кулыңа
Моң сандыгы гармуның.
Уйна әйдә моңлы көйләр
Сиртеп күңел кылларын.
Өметсездән чара таба алмый,
Әрнү соңгы чиккә җиткәндә,
Күз яшьләрен күрсәтмичә, качып
Елый икән, елый ирләр дә.
Дөнья бит ул, дөнья бит ул,
Миннән соң да, беләм, калыр.
Мең ел яшәп йолдызлар да
Тәүдә балкыр, азак янар.
Юл күрсәтер адашканга,
Азак күмер булып калыр.
Гомеркәйләр, гомеркәйләр,
Бик тиз үтә, үтә икән.
Әйләнеп тә караганчы
Гомеркәйләр үтеп киткән.
Гомер уза аккан сулар кебек,
Йөрәкләрдә кала ярасы.
Кемнәр әйтер, кемнәр санап бирер
Тагын күпме калды барасын?