Бел син, яме
Ләйсәннәрдә кил син миңа,
Килмә син көзләремдә.
Кояш булып балкырга кил
Күк төсле күзләремдә!
Ләйсәннәрдә кил син миңа,
Килмә син көзләремдә.
Кояш булып балкырга кил
Күк төсле күзләремдә!
Хәзер мин, беләсең, төшеңдә,
Күрәсең, кар кебек очабыз.
Яз җиткәч, качарбыз,
Син мине беләсең бит, кире кайтмам,
Сине бүтән кочакламам,
Син бит миннән үзең киттең,
Ул күбрәк бирер дидең.
Гомер үтә димә,
Башларыңны имә,
Язлар әле тагын килерләр;
Җан сөйгәнем сиңа
Чәчәк тотып килсә,
Күңелдәге ташлар эрерләр.
Чәчәкләр бәйләме тотып
Төшләремә керәсең.
Көтә-көтә арыдым мин,
Мәхәббәтем, кайда син?
Исеңдәме, сөю билгесе, дип
Алтын балдак бүләк иткән идең.
Күзләреңне төбәп күзләремә
Йөрәгемне әсир иткән идең.
Коела ак тәңкә таҗ гына,
Җил куйса тирбәлеп аз гына.
Мин кердем бакчага адашып,
Гаепле барысына яз гына.
Кояшым булып кабындың
Балкыттың нурларыңны!
Икәү бергә атлыйк әйдә
Бир әле кулларыңны!
Ал булаеммы сиңа,
Гөл булаеммы сиңа,
Ефәк чәчләреңнән сыйпар
Җил булаеммы сиңа?!
Бар дөнья ак кына,
Күңелләр шат кына,
Коела, коела ап-ак кар;
Ак уйнак буранда
Без икәү урамда —
Бу ак төн гомерлек бер ядкарь.
Бар дөнья ак кына,
Күңелләр шат кына,
Коела, коела ап-ак кар;
Ак уйнак буранда
Без икәү урамда —
Бу ак төн гомерлек бер ядкарь.