Ак карлар
Чорналды юлларга ак карлар,
Кавышты тагын да күп парлар.
Ак карлар салкынлы, ак карлар,
Ялгыз каеннарны кем барлар?
Чорналды юлларга ак карлар,
Кавышты тагын да күп парлар.
Ак карлар салкынлы, ак карлар,
Ялгыз каеннарны кем барлар?
Калырга туры килсә дә
Сине бер генә күреп.
Төшләрдә күреп уянам,
Сагынуларга уралам,
Дәшәм, Айдарым, диеп.
Вакыт тулпарын иярләп,
Йөрәксеп, ярсып чабам.
Язмыш каратса карага,
Ак агырак күренер.
Аяз көннең кадерләрен
Давыл көннәр күрсәтер.
Кыр казлары китте тезелеп,
Калды үзәкләрем өзелеп…
Пар казлардай идек без элек, без элек!
Язмышыбыз явыз шаярды,
Ул мәңгегә өзде араны,
Йөрәгебез hаман яралы, яралы…
Яшьлегем дәрманы бетмәгән.
Җанымда исәрлек җитәрлек.
Сиңа дип саклаган саф сөю хисләре
Сүнмәгән, кабынып китәрлек.
Ярты төндә уянып,
Йоклый алмый уйланып,
Уйлап ятҡан уйларны
Таралышкнан куйларны
Калай итеп тә җыйыйм,
Калай итеп тә тыйыйм?
Мин халкымның чәчәк күңеленнән,
Бал кортындай, энҗе җыямын,
Җыямын да — җанлы энҗеләрдән
Хуш исле бер кәрәз коямын.
Шуңа да мин беләм тел кадерен:
Бер телдән дә телем ким түгел —
Көчле дә ул, бай да, ягымлы да,
Ким күрер тик аны ким күңел!
Кеше җиргә бәхет эзләп килә
Шатлык белән гомер итәргә
Ходай аңа Олы Юллар бирә
Дуслар бирә бергә үтәргә
Сагыныпмы әллә үткәннәрне
Елларымны санамачы күке!
Күпме генә еллар бирелсә дә,
Барсы да минем үземнеке!