Елмай әле бергенә
Ниләр булды үзеңә,
Ике кара күзеңә?
Мә кулъяулык, сөрт яшеңне,
Сөйлә серең үземә.
Ниләр булды үзеңә,
Ике кара күзеңә?
Мә кулъяулык, сөрт яшеңне,
Сөйлә серең үземә.
Карашым шәфәкътә,
Яңа ай, йолдызда…
Күңелем — сөйкемле
Ут кебек бер кызда!
Әй, энҗе тешләре,
Оялчан күзләре…
Әй, аның назланып
«Кит!» дигән сүзләре.
Тәрәзәдә гөлләрең,
Күзе төшмәс кемнәрнең,
Турыгыздан узганда,
Әллә нишли йөрәгем,
Беләсеңдер сәбәбен, Гөлфия.
Беләсеңдер сәбәбен, Гөлфия.
Сызылып таңнар аткан чакта,
Суза тальян гармунын.
Төннәр буе көтеп ятам,
Гармуныңның бар моңын.
Безгә, иркәм, кавышмастан элек
Бәхетсезлек юрап куйганнар:
Тиз сүрелә, тиз суына, имеш,
Бер күрүдә гашыйк булганнар.
Эзли торгач, чибәр кызның
Менә дигәнен таптым.
«Иптәшәм бул!» — дип артыннан
Ике ел буе чаптым.
Ах, иркәм Нәзирәм,
Бүгеннән үк өйләнәм
Атам — анам, бабаларым
Өйләнмичә йөрмәгән.
Авыл кызы, назлы карлыгачым,
Чын куңелдән сине сөйдем мин.
Бүген тагын кичен,
Сине күрер өчен,
Бакчагызга сагынып килдем мин.
Ах, диеп дусларга сөйләргә,
Кешеләр басмаган җирләргә,
Ашкына күңелем чишмәсе,
Яралап китмәде язмышлар,
Тимерләр бөгәрлек көчем бар,
Яшисе дә әле, яшисе!
Гомер бер генә килә ул
Мәгънәле яшәү кирәк,
Һәркемнең дә күкрәгендә
Тибә бөр генә йөрәк.
Өйда бүген зур тантана,
Һәрбер йөздә шатлык яна.
Аяклары җиргә тими —
Биеп йөри ата-ана.