Син җанымны тыңла
— Сөймисеңдер, юктыр, чынлап сөйсәң,
Бүләк итәр идең бер чәчәк… —
Бүләк итәр идем, әгәр тапсам
Синнән гүзәлерәк гөлчәчәк.
— Сөймисеңдер, юктыр, чынлап сөйсәң,
Бүләк итәр идең бер чәчәк… —
Бүләк итәр идем, әгәр тапсам
Синнән гүзәлерәк гөлчәчәк.
Болыннарда күпме гөлләр тибри,
Сокланмассың шуңа ничек син?
Болыннарга чыгып сызгыр әле,
Болындагы гөлләр ишетсен.
Мәхәббәттән өмет өзгән чакта
Синең белән нигә кавыштым?
Сау бул инде, шушы кавышуым
Булса иде соңгы ялгышым.
Сакладым сине күңелемдә,
Сагынуларыма төреп.
Гомергә бергә булсак та,
Туялмам кебек күреп.
Вакыт узган саен яратуым
Тирәнәя генә барадыр —
Бары сине көткән йөрәгемдә
Сагынып сөйләр эзләр каладыр
Нидән башлап әйтим икән
Бугендә сине курсәм,
Ничек генә тузәрмен
Әгәр дә син юк дисән?
Аксыл чәчәкләрен җәеп,
Хушланып тора чия:
Чия-чия дия-дия,
Алмагач яна-көя…
Мин дә янам, мин дә көям,
Мин дә бит сине сөям!..
Һәркем җиргә пары белән туа,
Язмышына язган яры була…
…Син һаман да мине эзлисеңдер,
Өмет өзмисеңдер табуыңа.
Тәңкә-тәңкә карлар яуган кичтә,
Яңа елны каршылаган истә;
Син ап-актан киенгәнгә мәллә,
Чумган иде дөнья ап-ак төскә.
Чыршыбызга хәтта аклык иңде,
Табын түрләрендә шатлык иде.
Без биедек икәү ул чагында,
Бөтерелеп моңнар кочагында.
Ап-ак карлар ява, ап-ак карлар
Алып китә мине үткәнгә.
Ул көндә дә шулай, ап-ак карлар
Ява иде сине көткәндә.