Бирче миңа кулыңны
Синең яннарыңа гына
Очып барасым килә.
Синең күзләреңне генә
Һәрчак күрәсем килә.
Синең яннарыңа гына
Очып барасым килә.
Синең күзләреңне генә
Һәрчак күрәсем килә.
Бик сагынсаң әгәр мине
Зәп-зәңгәр күккә карап.
Син яшәгән якка таба
Аккошлар очып бара.
Авылда үссәң дә син,
Кала кызы кебексең.
Атлауларың, карашың
Югалтты егет башын.
Әби бабай карап кала,
Урамнан уза яшьләр.
Яшьләр йөзендә елмаю,
Картларныкында яшьләр.
Җилне узып чаба егет,
Дулкынлана кыр өсте.
Үзе үстергән игеннәр
Аңа булыша төсле.
Без атлаган юллар тар әле,
Җырланмаган җырлар бар әле.
Эх, шул юлны парлап үтәсе,
Булып кына дөнъя тоткасы.
Мин сагынам назлы язларыңны…
Язларда мин хыял корамын.
Язларда мин мәхәббәтем эзләп,
Мең урадым Казан урамын.
Бер күрәсе иде,
Бер үтәсе иде
Синең белән яшьлек эзеннән.
Таң аттырып бергә,
Куркып тормый бер дә,
Олыларның әйткән сүзеннән.
Бер күрәсе иде,
Бер үтәсе иде!
Бер күрүдән, матур елмаюдан
Күзләремнән шатлык коелды.
Кар бөртеге кебек нурын чәчкән
Шатлык җыры сәер тоелды.
Ярларына килеп җиткәч,
Дулкыннар тынар микән?
Серләремне сөйләр идем
Ул мине тыңлар микән?