Бер генә күрдем (Мәхәббәт)
Мин бит сине гомеремдә бер генә күрдем.
Бер генә күрдем — шунда ук күңелгә кердең.
Мин бит сине гомеремдә бер генә күрдем.
Бер генә күрдем — шунда ук күңелгә кердең.
Яннарымда син булганда,
Белмәдем кадерләрен.
Исләремнән һич чыкмый соң,
Өзелә бәгерләрем.
Ләйсәннәрдә кил син миңа,
Килмә син көзләремдә.
Кояш булып балкырга кил
Күк төсле күзләремдә!
Хәзер мин, беләсең, төшеңдә,
Күрәсең, кар кебек очабыз.
Яз җиткәч, качарбыз,
Син мине беләсең бит, кире кайтмам,
Сине бүтән кочакламам,
Син бит миннән үзең киттең,
Ул күбрәк бирер дидең.
Бардым Яңавылларга
Карамый давылларга.
Ялгызлыкның ямьнәре шул —
Җырларга да еларга.
Синең белән узган минутларны
Айдар-елларга да алышмим.
Уем белән мин гел синең янда,
Өзгәләнсен әле синең җан да —
Синең белән узган минутларны
Айдар-елларга да алышмим.
Уем белән мин гел синең янда,
Бу җырымны сиңа багышлыйм!
Сөйләшкән дә идек,
Гөрләшкән дә идек.
Очрашкач Җирдә бер,
«Без бәхетле», — дидек.
Мәхәббәтнең сукмаклары,
Адаштырды бик тамам.
Бергә булган минутларны
Оныта алмый сагынам.
Чәчәкләр бәйләме тотып
Төшләремә керәсең.
Көтә-көтә арыдым мин,
Мәхәббәтем, кайда син?