Әти, көтмим сине күптән
Бер ялгызы бала үстерүе
Җиңел булмаган шул, булмаган.
Ничек кенә түзгән әнием, диеп
Мин әле дә, әле дә уйланам.
Бер ялгызы бала үстерүе
Җиңел булмаган шул, булмаган.
Ничек кенә түзгән әнием, диеп
Мин әле дә, әле дә уйланам.
Әткәй киткәч, ятим булып калдык,
Моң югалды, сүнде инде жыр,
Әнкәй безне юатырга теләп,
Әйтер иде: «Бер көн ул кайтыр.»
Минем әткәй көн дә эшкә китә,
Арып кайта аннан кичләрен.
Елмаюы итеп алып кайта
Шәфәкъләрнең алсу төсләрен.
Бүген синең иң матур көн —
Тугансың зур дөньяга.
Каршы алган язгы кояш,
Шаян моңга тулган да.
Ир-егетне кем картайта,
Кем кидерә түбәтәй?
Биеткән дә, җырлаткан да,
Картайткан да — шул түтәй.
Кайтырыма бер ай калганда
Дошман тубы өзде гомерне.
Кичерегез, газиз туганнарым,
Әйтәлмадым соңгы гозерне.
Мин әткәйнең гармун уйнаганын
Еш ишетәм соңгы араларда.
Аның моңы тула күптән инде
Төзәлгән дип йөргән яраларга.
Алга дибез, алга, дибез,
Артка таба барабыз,
Алга барырга кушкан бит
Безгә әби-бабабыз.
Их, их, безгә әби-бабабыз.
Тыпыр-тыпыр бер басмагач,
Бию була мени ул.
Йөрәгемне яндырмагач,
Сөю була мени ул.
Тыпырдатып бер басмагач,
Бию була мени ул?
Йөрәгемне яндырмагач,
Сөю була мени ул?