Һич онытма

Ник очрадык миңа тормышымның
Зур юлында сердәш булмагач,
Күзләремә карап «сөям!» дидең,
Үзен башкаларны уйлагач?

Һәр көнне керәсең төшемә

Һәр көнне керәсең төшемә —
Елмаеп чыгасың тирмәңнән.
Чәчеңне җилләргә,
Җилләргә, җилләргә
Таратып үтәсең тирәмнән.

Үзең кояш булгансың

Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.

Җырларымнан белерсең

Әйдә, чыгыйк әле болыннарга,
Ал чәчәкләр өзеп йөрерсең.
Яратаммы сине, әйтмим әле —
Күзләремнән белерсең.

Җирдә сөю барын онытма

Җәйләр узган инде, гөлләр сулган инде,
Кояш качкан инде болытка.
Безне таныштырган җәйге кичләр барын
Син онытма ләкин, онытма.

Багышлау (беренче вариант)

Фәкәт синең өчен бу җырларым
Рәхмәт сүзе булып тезелсен.
Умырзая кебек языбызның
Зәңгәр гөле булып өзелсен.