Һич онытма
Ник очрадык миңа тормышымның
Зур юлында сердәш булмагач,
Күзләремә карап «сөям!» дидең,
Үзен башкаларны уйлагач?
Ник очрадык миңа тормышымның
Зур юлында сердәш булмагач,
Күзләремә карап «сөям!» дидең,
Үзен башкаларны уйлагач?
Һәр көнне керәсең төшемә —
Елмаеп чыгасың тирмәңнән.
Чәчеңне җилләргә,
Җилләргә, җилләргә
Таратып үтәсең тирәмнән.
Үрмәкүч аулары булып
Битләргә сарылмагыз,
Мәхәббәт җимешләренә
Өлгерми кагылмагыз.
Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.
Нәрсә булды йөрәгемә,
Сөйми, көнләми иде.
Ут йоткан чакларымда
Болай дөрләми иде.
Әйдә, чыгыйк әле болыннарга,
Ал чәчәкләр өзеп йөрерсең.
Яратаммы сине, әйтмим әле —
Күзләремнән белерсең.
Нигә өздем җир җиләген,
Пешкәннәрен көтмәдем?
Соңлап тойдым ачы тәме
Йөрәгемне өткәнен.
Җәйләр узган инде, гөлләр сулган инде,
Кояш качкан инде болытка.
Безне таныштырган җәйге кичләр барын
Син онытма ләкин, онытма.
Фәкәт синең өчен бу җырларым
Рәхмәт сүзе булып тезелсен.
Умырзая кебек языбызның
Зәңгәр гөле булып өзелсен.
Тулпар итеп йөгәнләдек,
Җилдә елгыр елларны.
Юлдаш итеп юлга алдык
Иң шәп матур җырларны.