Гөлләр (беренче вариант)
Гөлләр гөрләп чәчәк атканда,
Чегри күңелең синең, шатлана,
Гөлләремә көн дә су сибәм
Шатлыгыңны синең сакларга
Гөлләр гөрләп чәчәк атканда,
Чегри күңелең синең, шатлана,
Гөлләремә көн дә су сибәм
Шатлыгыңны синең сакларга
Туган авылым балачагым кебек
Һәрчак төшләремә керәсең,
Гүзәл бакча булып төшләремә кереп
Үзәгемне нигә өзәсең?
Айлы төн, саф көзгедәй аяз һава,
Йолдызлар җем-җем итә, керфек кага.
Яраткан яшь йөрәккә мәхәббәттән
Татлырак ни бар табам бу дөньяда!
Алмагачтан инде коелганнар
Салкын җирдә ята алмалар.
Салкыннарда калган алмалардай
Урамнарда калган балалар.
Ак төс — шатлык төсе диеп әнкәй,
Яулыкларның сөйде(ң) гел агын.
Безнең янда йөредең кояш булып,
Елаганда качып еладың.
Чәчләреңә япкан ак яулыгың
Бик килешә, әнкәм, йөзеңә.
Ак яулыгың төсле ак күңелең,
Саф күңелең чагыла күзеңдә.
Күргәнем юк иде илеңне,
Ишеттем бер синең көйөңне.
Ул көй матур иде, моңлы көй.
“Мурмурки надек мурмурки”.
Җәйге кичтә чыгам болыннарга —
Икәү генә йөргән җирләргә.
Ул вакытлар калды, микән ни соң
Инде сагынып кына сөйләргә?!
Безнең очрашулар,
Бик еш булмаганга
Күрешүне гел көтә күңел.
Сагынуларга түзмик,
Бер күрешү үзе,
Бер күрешү үзе — бер гомер.
Үстерәсең хәзер гөлләр син,
Таралашып беткәч балалар.
Алсу гөлләр язын, язын чәчәк атып,
Йөрәгеңдә урын алалар.