Җырлагыз, кызлар
Их, мәхәббәт, серле чишмә,
Мәңге шаулар суларың.
Суларыңның агышларын
Алып китә елларым.
Их, мәхәббәт, серле чишмә,
Мәңге шаулар суларың.
Суларыңның агышларын
Алып китә елларым.
Тормыш диңгезләрен кичкән чакта
Җил-давылдан мине сакладың.
Җылы сүзләр җаным тулы булды
Тик әйтергә чара тапмадым.
Жил буласым килә,
Талгын гына исеп,
Иркәлисем килә үзеңне.
Нур буласым килә,
Кояш нуры булып,
Балкытасым килә йөзеңне.
Инде үзем күптән ана булдым,
Улларыма бирәм җылымны.
Иңнәремдә, әнкәй, һәрчак тоям,
Синең назлы, йомшак кулыңны.
Рәхмәт, әнкәй, фатыйхаңны бирдең,
Ак биләүгә безне биләдең,
Канатланып, көнне-төнне белми,
Бишек җырын җырлап көйләдең.
Бар бу дөньяларда
Ике бик шәп кеше
Аның берсе мин, кияү
Берсе минем теща!
Кияү җаныкаем диеп
Гел биеп кенә тора
Минем хатынны бары тик
Ул гына җиңә ала!
Сөйлә әле әнием серләреңне
Утыр әле әнием яннарыма
Сөйлә әнием узган гомереңне
Күргәнеңне гомер юлларыңда
Иң матур җыр бишекләрдә ярала,
Шат моң булып һаваларга тарала.
Ул синең җыр, синең җырың, әнкәем,
Мин шул җырлар(ның) рухында яшимен.
Рәхмәт әйтәм һәрчак әткәй сиңа
Ураганда тормыш сукмагын
Әнкәй белән иңне иңгә куеп
Тәгәрәтәсез сез җир шарын!
Тәрәз каршысында, бакчада
Әниемнең матур гөлләре
Язлар җиткән саен елмаеп
Саләмлиләр әнием гөлләре.