Туганнар җыелганда
Өй эшегез шау-гөр килә
Яңгырый җыр-шат, көлеш.
Килгән борынгыдан матур
Гадәт кунакка йөреш.
Туганнар — тумачалар
Якын күреп җыелган сезне дуслар.
Дусларсыз яшәп булмый бу дөньяда.
Тормыш матур була ул дуслар булса,
Якын туганнар гел яныңда булса.
Туганнарның кадере
Бер бәйрәмләп алыйк әле туган якта,
Туганнарың җыелганда бергә чакта,
Гармун күрекләрен сузам, сузам шушы көйгә,
Бер җырлашып алыйк әле туган көндә.
Туганнарның кадерен бел!
Без — әтинең биш баласы.
Биш баласы — без, биш бармак.
Язмыш җилләре кагылмас,
Биш туган гел бергә булсак.
Туганнарым
Тормыш тәме, яшәү яме —
Туганнарың янында.
Авырлык та берни түгел,
Алар янда чагында.
Туганнарым бар
Көтмәгәндә чәчәкләрне каплады кар,
Дөнья булгач, мындый хәлнең булганнары бар.
Минем дә бит бураннарда адашканым бар,
Өшегәндә җан җылытыр туганнарым бар.
Туганнарым гел сезнең белән
Туганнарым сезнең белән
Очрашсам, баеп калам.
Татлы хисләргә тулышып,
Талпынып канат кагам.
Туганнарыма
Дөньяда бар үксез калган
Назга мохтаҗ ятимнәр.
Балаларын ташлап киткән
Әтиләр бар, Әниләр.
Туганыма
Кайт, туганым, туган авылыңа,
Язгы кичләр калсын күңелдә.
Ташкыны да, болыты да газиз,
Нурлы кояш балкый күгендә.
Тыныч көн теләп
Син әле йоклыйсың, кызым,
Тәмле төш күреп.
Таң җилләре назлый сине
Бүлмәңә кереп.
Уйный алар парлап үргән
Толымыңны сүтеп.
Уяныр, дип, курчакларың
Утыра көтеп.
Иркәләрсең син аларны
Әкият сөйләп…
Күгәрченнәр гөрли сиңа,
Тыныч көн теләп.
