Кем югалта, кемдер таба
Син кайчандыр мәхәббәтнең,
Сөюнең югалткансың.
Татлы хисләр кечерәлми,
Сагышларга баткансың.
Сагышлардан җырлар туган —
Былбыллар көнләшерлек.
Әлдә сердәш кошларың бар,
Сөенеч өләшерлек.
Кем югалта, кем таба
Син кайчандыр сөюеңне,
Кайдадыр югалткансың.
Татлы хисләр кечерә алмый,
Сагышларга баткансың.
Кем уйлаган
Җәйге таң авыл өстендә
Сызылып килгәндә,
Гармунның моңы сибелде
Тыныч өйләргә.
Кем төзәтер язмыш ялгышын?
Бер-беребезгә насыйп яр идек без
Аерды шул ачы язмышлар.
Ник моңсызлар өчен дөньялар киң,
Ник гашыйклар (гашыйкларга) өчен (гына) дөнья тар?!
Кем кемне гафу итәр
Кем кемне эзләп тапты да,
Югалтты соң кем кемне?
Кем бүген ныграк сагына,
Моң-сагышлар кемнеке?
Кем идең син
Үтеп киткән чакта гына
Күрсәм дә күзләреңне,
Мөмкин түгел оныту да,
Биләдең йөрәгемне.
Кем булдың син миңа?
Кем булдың син миңа,
Ярым гына микән?
Бала кебек иркәләнгән миңа
Син үзең түгел микән?
Кем белер кадереңне
Кем белер кадереңне, җаным,
Дәртле күңел булмаса?
Наз итәр кемнәрге гөл,
Каршыңда был-был булмаса?
Сүрәтеңнең иң чыны,
Бел, шагыйрең күңлендә дер, —
Көзгеләрдән чын төсеңне
Күрмисең син, ул булмаса.
Кашың кара, буең зифа (Чибәр кызга)
Карлыгандай кара, ай, күзләрең,
Бөрлегәндәй йөзләрең.
Шикәрләрдән тәмле, ай, балдан татлы
Сөям дигән сүзләрең.
Каршыма килсәң иде
Кошлар кайткан чак иде,
Сулар аккан чак иде;
Яшьлегебез яз гөледәй
Чәчәк аткан чак иде.
