Шәрыкъ кызы

Дөньяда бер чибәрлегең син үзең дә
Беләсеңдер, беләсеңдер
Шуңа да син күзләреңнән йолдыз чәчеп
Көләсендер, көләсеңдер.

Шәраб

Эңгер саркуында,
Шәмдәл балкуында
Ялтыр күлмәк киям,
Ялтыр сүзләр сөям.
Ишегемне ачам,
Сөймәгәнне кочам…
Йөрәгемдә — сагыш,
Һәм ул шундый таныш.

Шәптән түгел

Үкенмәбез дия-дия,
Киткән идек аерылып.
Тик нигә соң үкендерә,
Яшибез без сагынып?
Ялгышырга язган икән,
Бәхетебез кителде.
Үзең дә бит онытмаган,
Әллә белми дисеңме?

Шәмдәлләрдә генә утлар яна

Шәмдәлләрдә күптән утлар сүнде,
Ә күңелем сине сагына.
Читлектәге кош баласы кебек,
Ялгыз йөрәк нигә кагына?

Шылтырат!

Уйларымда коен уйный,
Кулларымда эш бармый,
Ике күзем телефонда,
Ул һаман зыңгырламый.
Әллә оныттың да инде,
Әллә вакыт тапмыйсың,
Көткәнемне беләсең бит,
Нигә шылтыратмыйсың?