Ташлама тирәкләрне
Инеш буенда тирәкләр
Нигәдер уйга талган.
Бергә йөргән сукмакларда
Яшьлек эзләре калган.
Ташлап китмә
Көзләр җитте.
Кызыл миләшнең
Уттай яна һәрбер тәлгәше.
Тәлгәшләрдә тамчы — күз яше,
Сине сагынып елый миләшем.
Теләр идем…
Тау астында җырлап чишмә ага,
Камышлыкка кереп югала,
Татлы суы, дәртле җыры белән
Гөлчәчәкле җирне сугара.
Тик бер йөрәк әгәр сагынса
Җан җылымны кушып җырлар язам,
Назлы күңелләргә үтсен дип.
Мәхәббәтем булып үз халкыма
Моң-җырларым барып җитсен дип.
Торналар шикелле
Торналар кычкырып уздылар,
Кычкырып уздылар өзелеп…
Мин белдем: өзелде җаннары,
Туган җир каласын сизенеп.
Туган ил (икенче вариант)
Сагынам туган-үскән илемне,
Әллә кай җирләре ямьле иде;
Сөямен,
Шул илемне уйлап көямен.
Сөеклем
Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!
Сөенечкә дисәм
Кар сулары бетте.
Ярсулары үтте,
Ташлар тәгәрәми ташкында:
Минем генә йөрәк,
Сагынудан йөдәп,
Бәйгедәге аттай ашкына
Сөйгәнем кайда?
Мин сине эзләп күпме ил гиздем,
Сорадым Айдан: «Сөйгәнем кайда?»
Минем кайгыдан каралды төннәр,
Минем сагыштан саргайды Ай да.
Сөюемне белерсең
Сарыны сагыш диләр дә,
Сарыга табынмыйлар шул,
Сарыга табынмыйлар.
Тәүге сөюләрен җирдә
Кемнәр генә оныткан да,
Кемнәр соң сагынмыйлар?!
