Өлешемә төшкән көмешем!
Әле дә син бар әле бәхетемә,
Мәхәббәтем, оҗмах җимешем!
Син бит миңа Ходай биргән бүләк,
Өлешемә төшкән көмешем!
Әле дә син бар әле бәхетемә,
Мәхәббәтем, оҗмах җимешем!
Син бит миңа Ходай биргән бүләк,
Өлешемә төшкән көмешем!
Өметемне кабул ит әле,
Сөюеңне бүләк ит әле.
Өметемне кабул ит әле,
Кире какма, бүләк ит әле.
Бер генә елмаеп карадың,
Гомергә калдырдың газабын.
Шәфәкъ нурларыннан эзлисеңме,
Алсуланып кояш батканда?
Өметләнеп мине көтәсеңме,
Сайрар кошлар канат какканда?
Уңган гөлем сулмас микән
Өздереп бер сайрасам?
Өметсез димә сөюне
Йөрәгеңә ут салсам.
Әллә хыял, әллә чынлык булды,
Әллә өн бу, әллә төш булды.
Өннәр белән төшләр арасында
Юлларыбыз бергә кушылды.
Өфе каласы ни өчен матур?
Беләм, дускаем, беләм серләрен:
Мин синең белән йөрим урамда,
Миңа елмая синең күзләрең.
Шау чәчәкле язлар җиткәч,
Ник соң күңел җилкенә.
Үз тиңен көтә һәр йөрәк,
Сагышка түзеп кенә.
Юк димәссең микән,
Сорап килсәм, иркәм,
Алсу таңда җылы сүзеңне?
Салкын төннәремне
Туңган йөрәгемне
Җылытырга кирәк түземлек.
Өздереп бер карадың да
Яндырдың йөрәгемне.
Хәзер сизмим кайда басып,
Ни эшләп йөргәнемне.